بی اختیاری ادرار

اغلب موارد بی اختیاری ادرار با روش های توانبخشی قابل درمان است که به برخی علل آن در ذیل اشاره می شود :

  • ضعف عضلات کف لگن به‌ علت حاملگی های متعدد، داشتن زایمان‌های دشوار، یائسگی
  • داشتن عفونت‌های ادراری و واژینال
  • و نیز یبوست میتواند به صورت موقت و گذرا سبب بی اختیاری ادرار ‌گردد.
  • بارداری و تولد بچه می‌تواند بر وضعیت ماهیچه‌های لگن تاثیر بگذارد. همچنین می‌تواند موجب کشیده شدن و صدمه به اعصاب لگن گردد.
  • صدمه عصبی می‌تواند موجب بی‌اختیاری ادراری شود. این نوع بی اختیاری ادرار ممکن است زمان زیادی بعد از زایمان طول بکشد، به‌خصوص زمانی که التیام عصبی لازم باشد.
  • یک بررسی نشان می‌دهد که سه ماه بعد از تولد بچه، ۱۵ درصد از بانوان هنوز دچار بی‌اختیاری ادراری هستند.
  • به طور معمول بی اختیاری ادرار موقت به وسیله عفونت‌های ادراری ایجاد می گردد.
  • بی اختیاری ادرار همچنین می‌تواند در نتیجه افتادگی رحم، پرولاپس رحم یا واژینیت باشد.
  • مشکلات عصبی از قبیل بیماری ‌ام اس یا صدمه به نخاع نیز می‌تواند باعث لبریز شدن مثانه یا تخلیه بی اختیار ادرار شوند.
  • ممکن است مثانه برخی افراد عمل طبیعی داشته باشد، ولی قادر به حرکت مناسب برای رفتن به توالت نباشند، در نتیجه دچار دفع بی موقع ادرار شوند؛ مثلا بیماری آرتریت می‌تواند منجر به بی‌اختیاری ادراری شود، این که فرد آن‌ قدر آهسته حرکت می‌کند که نمی‌تواند به موقع به توالت برسد.

 

 

بی اختیاری ادرار

 

تشخیص علت بی اختیاری ادراری

  • برای تشخیص بهتر علت بی‌اختیاری ادرار یک معاینه نورولوژیک و یک معاینه لگنی به پزشک کمک می کند.
  • به طور معمول یک آزمایش ادرار برای بررسی عفونت ادراری انجام می‌ شود.
  • اگر پزشک به صدمه عصبی در  بروز بی‌اختیاری ادرار مشکوک باشد، ممکن است احتیاج به سی تی اسکن یا MRI از مغز یا نخاع داشته باشد.

 

عواملی که احتمال بی اختیاری ادرار را افزایش می دهند عبارتند از :

  • جنسیت

احتمال بی اختیاری ادرار استرسی ، در میان خانم ها از آقایان از شیوع بیشتری برخوردار است و عواملی از قبیل آناتومی طبیعی بدن زن ، حاملگی ، زایمان و یائسگی منجر به تشدید این اختلال می شوند.

البته آقایان نیز در اثر ابتلا به مشکلات غده پروستات در معرض مواجهه با بی اختیاری ادرار قرار دارند.

سن

به طور کلی بالا رفتن سن منجر به بروز ضعف در برخی از بخش های مجاری ادراری و مثانه می شود ، بنابراین با افزایش سن مثانه توان خود را جهت کنترل دفع ادرار غیر ارادی از دست می دهد و فرد دچار بی اختیاری ادرار می گردد.

  • اضافه وزن

اضافه وزن می تواند بر روی مثانه و عضلات مجاور آن فشار زیادی وارد ساخته و موجب تضعیف آن ها گردد و بدین ترتیب فرد در هنگام عطسه یا سرفه کردن دچار نشت ادرار شود.

  • سایر بیماری ها

برخی بیماری ها مانند بیماری های عصبی یا ابتلا به دیابت می توانند خطر بی اختیاری ادرار را تشدید کنند.

عوارض بی اختیاری ادرار

افراد در صورت ابتلا به بی اختیاری ادرار ممکن است با عوارض زیر مواجه شوند :

  • اختلالات پوستی

بی اختیاری ادرار می تواند سبب ایجاد عفونت پوستی ، خارش پوست و حتی زخم گردد ، چرا که ناحیه تحتانی بدن اغلب مواقع مرطوب است.

  • عفونت مجاری ادراری

بی اختیاری ادرار خطرات دیگری چون عفونت های مکرر مجاری ادرار را به دنبال دارد.

  • تاثیر بر روی روند زندگی

بی اختیاری ادرار می تواند بر روی انجام امور روزمره افراد و همچنین ارتباطات شخصی ، اجتماعی و شغلی آن ها تاثیرات سوئی بگذارد و حتی در برخی موارد آن ها را از انجام فعالیت های روزانه باز دارد.

 

 

بی اختیاری ادرار

 

درمان بی اختیاری ادرار

درمان این بیماری بستگی به نوع بی اختیاری ، دلایل آن و وسعت بیماری دارد ، لذا ممکن است در برخی موارد پزشک متخصص ترکیبی از شیوه های درمانی را بکار گیرد.

قاعدتا در مراحل ابتدایی درمان ، پزشک معالج شما راه های درمانی با کمترین میزان تهاجم و برخی تکنیک های رفتاری را توصیه می نماید و سایر روش های درمانی نظیر درمان های دارویی و غیره را در مواقعی که تکنیک های ساده درمانی منجر به درمان بیماری نگردند پیشنهاد خواهند کرد.

تکنیک های رفتاری

تکنیک های رفتاری جهت درمان بی اختیاری ادرار شامل موارد ذیل می باشند :

  • آموزش یا بازآموزی مثانه

پزشک توصیه می کند که بیمار در مواقع نیاز به تخلیه ادرار ، تلاش کند تا ادرار خود را نگاه دارد و بدین منظورحداقل می بایست در زمان دفع فوری ادرار حداقل ۱۰ دقیقه صبر کند و پس از آن به دستشویی برود و نهایتا با این تکنیک بتواند حداقل فواصل تخلیه ادرار را به ۲ الی ۴ ساعت برساند.

  • دفع ادار به صورت دوگانه

این تکنیک روشی مناسب جهت درمان بی اختیاری ادرار سرریز شونده می باشد. در این تکنیک ، بیمار باید زمانی که ادرار خود را تخلیه می کند چند لحظه مکث کند و مجددا سعی نماید که مثانه خود را تخلیه کند.

  • برنامه ریزی برای تخلیه ادرار

در این تکنیک ، بیمار به جای آن که تا زمان نیاز به دفع ادرار صبر کند باید طی هر ۲ الی ۴ ساعت به دستشویی  برود و اقدام به تخلیه مثانه خود نماید.

  • تغییر عادات غذایی

بیمار باید وزن خود را کاهش دهد و از مصرف نوشیدنی های حاوی کافئین خودداری نماید تا به این ترتیب قادر به کنترل مثانه خود گردد.

  • تقویت عضلات کف لگن

به این منظور برخی حرکات ورزشی از جمله کگل توصیه می شود که می بایست فرد در طول شبانه روز به دفعات ۳ مرتبه و در هر مرتبه به تعداد۳۰ بار عضلات کف لگن خود را منقبض و پس از آن شل نماید.

چنانچه موارد فوق برای درمان بیماری کاربرد نداشته باشند ، پزشک می تواند درمان های دارویی یا جراحی را برای بیمار در نظر بگیرد.

درباره drfarzampour

پاسخ بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

  • 13 − 3 =

 
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On Google PlusVisit Us On Instagram